مسجد «رأس ‏الحسین» از قدیمى‏ترین مساجد باستانى کربلاست که از سمت درب «سدر» چسبیده به صحن حرم امام حسین (ع) بود). در کتاب «تاریخ کربلا و حائر حسینى» آمده است:
مسجد رأس‏الحسین مسجدى بزرگ و تاریخى‏است که در وسط آن از قدیم‏الایام مقام شریفى وجود داشت). سر مطهر امام حسین (ع) قبل از این‏که به کوفه منتقل شود، در این محل گذاشته شد). همه شیعیان به اجماع به عظمت این مسجد اعتراف دارند و این مکان از مقدس‏ترین اماکن در نزد ایشان به حساب مى‏آید.[1] در کتاب «تاریخ حرکت علمى در کربلا» نوشته شده:
این مسجد از قدیمى‏ترین مساجد کربلا به شمار مى‏رود). در میان آن، مقام رأس‏الحسین وجود دارد و به همین دلیل به این نام معروف شده است؛ ولى به دلیل ساخت خیابان دایره‏شکلى در اطراف حرم امام حسین (ع) تخریب شد.[2]
مسجد رأس‏الحسین حیاطى نسبتاً بزرگ و نمازخانه‏اى وسیع و چاه آب و حوض بزرگى داشته است). کهن‏سالانى که این مسجد را دیده‏اند، در توصیف آن مى‏گویند: مساحت این مسجد تقریباً 300 متر مربع بود و در وسط بنا ستون بزرگى تعبیه شده بود). وارد که مى‏شدید، دیوار سمت راست‏تان پنجره‏اى رو به بیرون داشت). سر مقدس امام حسین (ع) شب یازدهم محرم قبل از این‏که کاروان حسینى به سمت کوفه حرکت کند، در این محل پنهان شده بود). در دیوار سمت صحن نیز محرابى ساخته بودند).
این مسجد را هیئتى مذهبى به نام «هیئت امام حسین (ع)» مدیریت مى‏کرد و در ده شب اول محرم هر سال، مجالس عزا برگزار مى‏کردند و در عاشورا دسته‏اى بزرگ و باعظمت از مسجد بیرون آمده و به طرف حرم امام حسین (ع) حرکت مى‏کرد. در این مسجد، نشست‏هاى دینى و معرفت‏شناسى نیز برگزار مى‏شد و در مناسبت‏هاى دینى مختلف، از سخنرانى بزرگان نیز استفاده مى‏کردند.
وقتى خیابان مدوّر در اطراف حرم مطهّر در تاریخ 1948 میلادى (مصادف با 1368 قمرى) ساخته شد، این مسجد تخریب جزو خیابانى به نام حائر حسینى گشت.
 
 
[1] . عبد الجواد کلید دار. تاریخ کربلا و حائرى حسینى ص 270
[2] . نورالدین شاهرودى تاریخ حرکت علمى در کربلا ص 293