سرزمین کربلا
عباس مشفق کاشانى‏
ساربانا، ز اشتران بگشاى بار
لحظه‏اى ما را به حال خود گذار
این‏که بینى سرزمین کربلاست‏
خاک او آغشته با خون خداست‏
در حریم قدسى صحراى دوست‏
بشنو این گلبانگ، این آواى دوست‏
نى نوا، در نینواى راستین‏
مویه‏ها دارد ز ناى اربعین‏
درد، جان‏سوز و فضاى سینه تنگ‏
پاى، ماند از شتاب واز درنگ‏
اشک مى‏ریزد ز چشم کائنات‏
در عزاى تشنه کامان فرات‏
ریختند این‏جا مگر خون حسین؟
سرور آزادگان نور دو عین‏
آن‏که پیش دشمنان سر خم نکرد
چهره از زخم سنان درهم نکرد
باخت جان، تا دفتر نیرنگ بست‏
لشکر بیداد را درهم شکست‏
گر فرات این‏جا چو دریا خون گریست‏
نى عجب، خورشید بر هامون گریست!
 
بهانه براى گریستن‏
قادر طهماسبى (فرید)
اى بهترین بهانه براى گریستن‏
وى داغ جاودانه براى گریستن‏
با نام داغدار تو اى لاله بهشت‏
زیباست هر ترانه براى گریستن‏
نام تو درکشاکش دل‏هاى داغدار
رمزى است عاشقانه براى گریستن‏
در راه بازگشت به خود، عشق کاشته است‏
داغ تو را نشانه براى گریستن‏
بیدار کرد داغ تو وجدان خفته را
با موج تازیانه براى گریستن‏
در راه کربلاى تو، هر لاله مى‏دهد
ما را به کف بهانه براى گریستن‏
شش سوى لاله مى‏دهد، اى چشم باز کن‏
راهى از این میانه براى گریستن‏
لبریز شو ز چشم من اى هر چه اشک من‏
تنگ است چشمخانه براى گریستن‏
آماده شو «فرید» به فتواى بازگشت‏
در خلوت شبانه براى گریستن‏

جذبه مهر
جواد محدثى‏
جذبه مهر تو آورد مرا بار دگر
غیر عشق تو نبوده است مرا کار دگر
هر که رانیست به دل شور ولایت، برود
بفروشد دل بى مهر به بازار دگر
این دل سوخته و دیده گریان مرا
نیست جز دست کریم تو خریدار دگر
اى حسین! اى که بود مرقد توکعبه عشق‏
بر لبم نیست به جز یاد تو گفتار دگر
من که عمرى است که به درگاه تو سر مى‏سایم‏
نروم از در این خانه به دربار دگر
زائر کوى حسینیم، خدایا مپسند
در ره عشق گزینیم جز او یار دگر

کربلا، کعبه عشق‏
(تضمینى از غزل حافظ)
اصغر عرب (خرد)
لاله گون دشت غم از خون خدا مى‏بینم‏
این عجب بین که چه نورى ز کجا مى‏بینم‏
عجبى نیست که شد کرب و بلا کعبه عشق‏
در خرابات مغان نور خدا مى‏بینم‏
ملک الحاج، تو در خانه و من کرب و بلا
خانه مى‏بینى و من خانه خدا مى‏بینم‏
کوى جان‏بازى و عشق است که خاک درِ او
قبله حاجت و محراب دعا مى‏بینم‏
اى حسین! آن‏چه ز کار تو شده عالم گیر
با که گویم که در این پرده چه‏ها مى‏بینم‏
اثرات جهش و جنبش تو در دنیا
فکر دور است همانا که خطا مى‏بینم‏
دین و آزادى و مردى اگر امروز به‏جاست‏
این همه از نظر لطف شما مى‏بینم‏
بوى خون است ز جانبازى مردان خدا
آن‏چه من هر سحر از باد صبا مى‏بینم‏
منتظر باش رسد منتقم دادستان‏
که من این مسئله بى چون و چرا مى‏بینم‏
 
میهمان آستان حسین‏علیه‏السلام‏
حسان (حبیب الله چایچیان)
سایه مرحمت خویش فکندى به سرم‏
کردى از شدّت رأفت به محبّت نظرم‏
منِ آلوده کجا، آن حرم قدس کجا؟
اى که خاک قدم زائر تو، تاج سرم‏
من که عمرى است خجالت زده از لطف توأم‏
کرده این دعوت ناگاه تو، شرمنده ترم‏
جز حریم تو که آن جاست خطا شوى بشر
این همه بار گنه را به کجا من ببرم؟
رأفت عام تو هر دم طلبد زائر را
چون‏که مشمول عطاى تو، نه من یک نفرم‏
نعمت سفره احسان تو کى گردد کم‏
سائلى گر ببرد بهره از این خوان کرم‏
آمدم باز اماما به در خانه تو
دعوتم کردى و مهمان تو دراین سفرم‏
همچو «حافظ» به حضور تو «حسان» مى‏گوید:
«من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم»؟
 
کعبه عشق‏
سید رضا مؤیّد
اى کربلااى کعبه عشق و امیدم‏
بعد از جدایى‏ها به دیدارت رسیدم‏
هر روز دیدم کربلاى تازه‏اى را
اى کربلا، تا بر سر کویت رسیدم‏
منزل به منزل داغ بر داغم فزون شد
جان کنده‏ام تا رخت در این‏جا کشیدم‏
از بهر انجام رسالت زنده ماندم‏
گر زنده‏ام من، زنده هر دم شهیدم‏
 
حادثه سرخ زمان‏
عباسعلى هجر
مأذن گلبانگ بلا، کربلا
مشهد شاه شهدا، کربلا
حادثه سرخ زمان در زمین‏
رایحه سبز رها، کربلا
هقِ هقِ پیچیده به گوش فلک‏
جارى فریاد رسا، کربلا
مقتل هفتاد و دو خورشید عشق‏
گرم دل از خون خدا، کربلا
مشعل اندیشه فرداییان‏
مهبط انوار هُدى، کربلا
انجمن انجم آفاق نور
جلوه‏گه مهر و ولا، کربلا
کعبه دل، مروه سعى و صفا
قبله جان، کوى وفا، کربلا
زمزم آغشته به خون، علقمه‏
نشئه گلزار بقا، کربلا
از برکات یدِ بوفاضلى‏
تا به خدا دست دعا، کربلا
مشعله مشتعل انقلاب‏
جبهه خون، سنگر لا، کربلا
خاکِ به گردون ز شرف برشده‏
کرب و بلا، کرب و بلا، کربلا